دیروز بچه های هیئت تعزیه همه برای صحنه آرایی و تزیین مکان تعزیه خوانی در فرهنگسرای طاووسیه حضور پیدا کردند. جناب عبدالصمد تا ظهر نیامده بود. پرسیدم: گفتند که سرش درد می کند. خداوند به ایشان شفا بدهد. الحق و والانصاف بچه ها هیچی کم نگذاشته بودند. داربستیها هم آمده بودند و فضای تماشاچیان و محل اجرای نمایش را با داربست تفکیک کردند و همچنین راهرویی درست کرده بودند که در هنگام تردد مشکلی برای تدارکات و رفت و آمد افراد بوجود نیاید. ظهر جناب عبدالصمد ناهار بچه ها را آورده بود و بچه ها با خوردن ناهار و اندکی استراحت، بعدازظهر را هم تا پاسی از شب برای آماده سازی سالن به کار مشغول بودند. امسال وسایل صوتی جدیدی هم خریداری کردند. بچه ها با دل و جان کار می کردند. انگاری کار برای امام حسین خستگی ندارد. واقعاً هم همینطور است. عشق به امام حسین سر از پا نمی شناسد.

در صحبتی که با آقای شجاع علیپور از اشقیاخوانان تعزیه چهارده معصوم (ع) شیراز داشتم، از ایشان در ارتباط با نقشش در تعزیه و سابقه سوال کردم و ایشان در جواب من گفتند:  من متاهل و دارای دو فرزند هستم. از سال 74 وارد جرگه تعزیه شدم. قبل از آن چندین تئاتر و فیلم سینمایی بازی کردم. از جمله آنها: فیلم سینمایی مامور نماها به کارگردانی علی ناجی که در نقش سارق بودم. فیلم ا بی سی دی مخفف ابراهیم سی دی فروش که نقش اول آن را عباس غزالی، مهدی فقیه و علی سلیمانی بازی می کردند که از شبکه 3 هم پخش شد و در جشنواره کودک هم جایزه دریافت کرد. مسافر شهر من به کارگردانی حمید شریفی در کیش و مات هم 20 دقیقه ای بازی کردم که چهار دقیقه بیشتر نشانم ندادند. مستندی هم در همین آرامگاه داشتم به نام تار و پود تمدن ایران و... اولین تعزیه را در دارالرحمه اجرا کردیم. تعزیه را از جایی آموزش ندیده بودیم. به مرور با شناختی که در تجربه کاری بدست می آوردم، موفق شدم تا اشقیا خوانی را بهتر از قبل انجام بدهم. در اشقیا خوانان شمر تحرک بیشتری دارد. امروزه میتوانم به جرئت بگویم که تا حدودی از کار خود رضایت داشته و در این کار موفق بوده و هستم.

روز یکشنبه افتتاحیه تعزیه در فرهنگسرای طاووسیه می باشد و از روز دوشنبه به مدت 13 شب این مجالس برای بانوان برگزار می گردد.